Hərbçi – öz Vətənini qoruyandır!
Müqəddəs Atayla bu təmasımız hərb sənəti ilə bağlıdır. Əvvəlcə istərdik hərb sənəti haqqında Atamız fikirlərini bildirsin.

Bəşərin insanlaşma səviyyəsində hərbə ehtiyac qalmamalıdır. Hərb – adamlıq aqibətidir, mahiyyətcə adamda yaşayan davakarlıqdır, bir sözlə, adamlığın ifadəsidir. Bu, instinktin adam həyatına güclü təsiridir. Yırtıcılıq, fatehlik, yadlıq, yağılıq hisslərinin tüğyanıdır. Ancaq nə qədər ki, adamlıq var, fatehlik var, bir o qədər də hərbə, hərbçiyə ehtiyac var. Ataya, Ocağa görə, hərbçiliyə ehtiyac – fatehliyə qarşı müqavimətdir. Hərbçi qoruyandır, fateh deyil. O vaxt ki, insanlıq bərqərar olacaq, onda fatehlik ləğv olunacaq. Ancaq indiki vaxtda, fatehliyin tüğyan elədiyi bir vaxtda qoruyucuya ehtiyac var. Əgər hərbçi silah vasitəsiylə kiminsə ölkəsinə hücum eləyirsə, Sezarlıq, Napoleonluq, Teymurlənglik eləyirsə, bu, bizə lazım deyil. Bəşəriyyətə təzə Sezar, təzə Teymurləng, təzə Napoleon lazım deyil. Hərbçi öz Vətənini qoruyandır. Burada zor əməli də var. Ocaqda zor əməli yoxdur. Lakin bu gün hərbdə buna ehtiyac var. Canavarlaşan dünyada hərbçiliyin inkarı çox dəhşətli fəlakətə gətirib çıxara bilər. Yağılıq yaratma, yağılığı öldür, doğmalığı qoru! Budur müasir hərbçiliyin ruhani düsturu. Vaxt gələcək, adamların daxilində canavarlıq öləcək. Bugünkü hərbçilər də o günün yaradılmasında iştirak edəcəklər.

Atanın Türk döyüşkənliyi haqqında fikrini bilmək istəyirik.
Gərək ölümdən qorxmayasan, döyüşdən həzz alasan. Öldürməkdən ləzzət almayasan. Gərək döyüşkən ruhun olsun, cəllad ruhun olmasın. Bəziləri cəlladlıqla döyüşkənliyi eyniləşdirirlər. Hərbçi düşməni öldürmək üçün döyüşür. O, öldürməkdən həzz almır, çünki öldürmək onun üçün məqsəd deyil, vasitədir. Çünki o, xalqı yaşatmaq istəyir. Ən mahir hərbçi belə qatil deyil. Qatil ölümdən bəhrələnir. Döyüşçü ölümlə öcəşir.Türk döyüşkənliyi sadaladığım bu keyfiyyətlər deməkdir: ölümdən qorxmamaq, ölümlə öcəşmək, öldürməyi sevməmək. Buna görə də əsl hərb qatilliyə qarşıdır. Hərbçilər bilsinlər ki, nə eləyirlər. Hərbçiyə elə gəlir ki, xalqı qoruyur, ancaq əslində hakimi qoruyur. Ona elə gəlir ki, həqiqəti qoruyur, ancaq əslində yalanı qoruyur.
Ata, hərbçi-inam məsələsi necə olmalıdır?
İndiki dövr əqidələrin uçulması dövrüdür. Əgər əqidə uçulursa və deyilirsə ki, “yaşamaq gərək” bu, insanları heyvanlaşdırmaqdır. İndi siyasi əqidələr var, dini əqidələr var, bir də İnam var.Mənim üçün 20-ci əsrin ən murdar əməli muzdlu əsgərdir. Muzdlu əsgər üçün əqidə yoxdur. Onun üçün Vətən yoxdur. Muzdlu əsgərdə cəlladlıq səriştəsi var. O, qatillikdə ixtisaslaşıb. Bu, 20-ci əsrin murdarlığına ən gözəl sübutdur. Bir tərəfdən insan haqqı, bir tərəfdən də muzdlu əsgər. Hansı insan haqqından söhbət gedir ki, döyüşdə pulla adam öldürürlər? Pulla adam öldürmək – qatillikdir.

Hərbçi və iradə məsələsi ilə bağlı Ata fikri necədir?

Hərbçinin iradəsi – ölümü adlamaq qətiyyətidir. “Ölüm” adlanan çayı adlayasan gərək. Çünki o çay sənin qabağındadır.
Azərbaycan ordusu bu gün. Hərbçilərimizə Ata sözü.
Bu dediyimiz tələb əsasında mənəvi təməl yaranmalıdır. Bu təməl artıq var. Bu təməl əsasında ordu, orduçuluq inkişaf etdirilməlidir. Güclü səriştəlilik, silahçılıq, silaha yaxşı yiyələnmək; bunlar bayaq dediklərimizlə uzlaşmalıdır. Azərbaycanımız özünü tarixən çox sübut edib. Zərdüşt kimi peyğəmbər verə bilib. Babək kimi sərkərdə verib. Atanın mənəvi tələbi çox güclüdür. İndi Azərbaycan özünü onun üçün təzə olan sahələrdə göstərməlidir. Uzun müddət Azərbaycan zora məruz qalacaq. Azərbaycan öz ordusunun qoruyuculuq rolunu görməli, göstərməlidir. Mən istərdim ki, bizim İnamçı, İnsançı, Ruhçu ordumuz olsun!
Atamız var olsun!
Qaranlıqlar yarılsın! Yükümüzdən böyük fərəhimiz yoxdur!

İşıqlı və Yolruh Atalılar

Dialoq.az