Mənim bir yaxın dostum var. Biz bu il 6-cı sinifdə oxuyuruq. Yəni, 6 ildir ki, bərabərik. Biz məktəbin ilk günündən etibarən eyni parta arxasında otururuq. Evə gedərkən və gələrkən də bərabər oluruq. Dərslərimizi də yaxşı oxuyuruq. Biz heç bir zaman dalaşmamışdıq. Lakin, bir gün çox pis dalaşdıq. Bir-birimizin qəlbini qırdıq.
Artıq 2 həftə idi ki, bir-birimizi dindirmirdik. Ayrı gedib, ayrı gəlirdik. Sinfimizdə bir qız var idi. Onun adı Leyla idi. Leyla təkcə mənim deyil, dostumun da sevmədiyi bir qız idi. Bir gün müəllim bizə "Dostluq" haqqında inşa yazmağı tapşırdı. Bəyəndiyi inşanın sahibini sinif nümayəndəsi edəcəyini bildirdi. Mən 2 gün o inşa üstündə işlədim. Məktəbə gedəndə inşanı çantama qoydum. Çatandan sonra inşanı çantamdan çıxarıb partanın üstünə qoyub sinifdən çıxdım. Sonra zəng vuruldu. Mən gələndən sonra müəllim sinifə daxil oldu. Müəllim inşaları yığanda mənim vermədiyimi görüb dedi:
-Qızım, sən inşanı yazmamısan?
-Yazmışdım, müəllim. Hətta məktəbə də gətirmişdim və partanın üstünə qoymuşdum. İndi axtarıram amma tapa bilmirəm.
Leyla dedi:
-Xeyr, müəllim. Yalan deyir. Məndə burda idim. İnşanı partanın üstünə qoyduğunu görmədim.
Dostum dilləndi:
-Müəllim mən Leylanı inşanı götürüb çantasına qoyarkən gördüm. İcazənizlə bunu sizə sübut etmək istəyirəm.
Müəllim icazə verdi. Leylanın çantasının içindən mənim inşam çıxdı. Üstündə adım da yazılı idi.
Müəllim Leylanı cəzalandırdı. Dostumla məni isə qiymətləndirdi. İnşamı oxuyub məni sinif nümayəndəsi etdi. Mən dostumu qucaqladım və barışdıq. Müəllim dedi:
-Əsl dostluq budur uşaqlar. Pis gündə də, yaxşı gündə də dostunun yanında olmaq.
Uşaqlar bizi alqışladı.

Dialoq.Az